DE REIS VAN DESCENDENTEN


Ian Levi


BLOG

BLOG


view:  full / summary

MIlaan 2008

Posted on September 9, 2021 at 4:15 PM Comments comments (5411)


K-1 Octagon. 8-man toernooi, Murthel Groenhart. Joerie Mes en ik staan in de hoek..

Murthel sloeg in de eerste partij Marco Santi aan gruzelementen, zo erg dat de handdoek vanuit zijn hoek niet eens werd gegooid, hij stopte plotseling vanzelf en liep de ring uit. ‘Wat doet hij nou?’ Vroeg ik aan Joerie. ‘Weet ik veel Roy’ antwoorde Joerie schouderophalend. Murthel sprong in de touwen met beide armen omhoog, de eerste overwinning vierend.

Mike Passenier volgt de beelden, ‘Gooi m in de folie gap, hij moet warm blijven’. “En 15 minuten voor de tweede partij weer lekker inrammen op de pads met Joerie’. Joerie kijkt lachend naar me. Dan wordt ik weer gebeld ‘pilletje A, tien minuten voor en pilletje B 2 minuten ofzo gap. Je weet wel wat ik bedoel’. Mike is erbij, hij houdt zijn roedel in de gaten vanuit Japan en geeft instructies. ‘En ook die partij erna he? Die Yassin Boudrouz is geen pannenkoek weet je? In plat Amsterdams accent legt Mike het uit. Ik zie hem al voor me, etend in bed, live meekijkend en af en toe zijn eten wegspoelen met bier. That’s Mike. Joerie lacht. Hij begrijpt het als geen ander.

Ik zie Marco Santi voorbij lopen en heb toch medelijden met hem. Hij huilt. Ik sla hem op zijn schouder en zeg ‘Next time better’. Dan begint hij, emotioneel een heel lang verhaal te vertellen. Ik voel dat deze man niet in de ring hoort. Dan vraagt hij: ‘Can I train with Mike?’

-‘I will ask him’. Ik draai me om en weet het antwoord van Mike al. Die gaat keihard lachen. Ik heb het hem wel gevraagd, uit beleefdheid. Het antwoord was, wat ik al dacht. Mike weet als geen ander wie een talent is. De tweede partij van Murthel is aanstaande. Ik haal de folie van hem af. Joerie staat met zijn pads al schijnbewegend de warming up voor te bereiden. ‘Nu al?’ Zegt Murthel. Een acht-man toernooi is geen pretje. ‘Ach, nog maar twee’ zeg ik geruststellend tegen een echt talent. Jaren later wordt hij K1 kampioen.

 


Mary

Posted on September 7, 2021 at 1:35 PM Comments comments (2264)

Ik voel een gigantische shivering, vanuit mijn onderrug gaan al mijn haren recht overeind staan. Ik krijg het plotseling warm en koud tegelijk. Dan voel ik vanachter twee armen om me heen. Ik draai me om en kijk Mary recht in haar donkere ogen.

Ze blijft diep en indringend kijken. Ze leest me ‘van top tot teen’. Ik kan niet bewegen. Dan hoor ik haar zeggen, zonder dat ze het zegt ‘Mooi mens’. De echo van die twee woorden zal ik nooit vergeten. De Ierse heks heeft gesproken. Mary is de zus van de beste vriend van Anton, John.

 

Anton, enige maanden geleden...

 

Soms vaar ik naar Ierland. Alleen in mijn oude vertrouwde boot.

Als niemand kijkt.

Langs de wadden, op de vloedlijn, leg ik nog even aan.

Ik help mijn gabbertjes. Ik krab de schelpen van hun buik.

De zeehonden zijn blij.

Vol gas vaar ik naar het Noordwesten, deinend over de golven.

Ik maak een tussenstop in Schotland, bij Kinnloch Hourn en

slaap in het boothuisje van John. Mijn gabber die er niet meer is.

Over de heuvels wandel ik naar Loch Quoich.

Herinneringen komen terug. Een traan loopt onder mijn zonnebril door.

Ik vang hem op met mijn tong. De smaak is zilt.

De herten komen aanlopen. Het is stil.

Precies het momentje wat ik zocht.

‘Het is zoals het is, het gaat zoals het gaat’.

Accepteren en loslaten kunnen één van de krachtigste eigenschappen van de mens zijn.

Als je later terug kijkt denk je: ‘Het heeft zo moeten zijn’.

Hou je taai kerel!

‘Thanks Mary, lief zusje van John, 4 bringing me here again’.

©Anton Kruisberg

 

Setting

 

Mary heeft die sprankeling in haar ogen, ‘forever young’ sprankeling. Ze is zeker mijn leeftijd, misschien wel ouder. Ik weet het niet en het interesseert me ook geen fuck. Ze is mooi. De tand des tijds staan in schril contrast met haar jeugdige blik en uitstraling. Ik ken haar reputatie, gehoord van Flip, Anton en Ian. ‘Laat haar maar schuiven’ of ‘ze heeft altijd gelijk’. Mary is een monster van het onderbewustzijn. Ze leest, kijkt en weet.

We gaan naast elkaar aan de picknicktafel zitten. Ze wrijft over mijn linker onderarm en staart glimlachend naar de ondergaande zon. Dan stopt haar hand met wrijven en blijft precies onder mijn ellenboog, op de staart van de zeemeermin tattoo, die tot op de kop van mijn schouder te zien is. ‘Nadine’ zegt ze. Ik slik.

 

 

Kleine passage nieuw boek

Posted on September 5, 2021 at 4:50 AM Comments comments (3233)


( Korte uitleg: Massaman wasaman is een Thaise kokkin, met wie ik in Londen gewerkt heb. Sinds 1984 niet meer gezien. Dan zien we elkaar weer op een reünie. Alué is mijn huidige collega, een Spaanse tijger!)



Setting

 

Ze rent op me af en springt bovenop me met twee benen om mijn middel. Ik merk dat ze mij gemist heeft. Ik haar ook trouwens. Ze zoent me in mijn nek en soms betrap ik een bite-je. Ze kraamt nog steeds hetzelfde ‘yeah yeah’ dialect. Onbewust vergelijk ik mijn samenwerking met haar in het verleden met de huidige situatie met Alué. De ‘spring in het veld’ vrouwen waar ik van hou. Tergend geduld kan ik voor ze opbrengen, omdat ik weet wat hun capaciteiten echt zijn. Vlak voor doorgifte knijpen hun ogen samen, in opperste concentratie. Ze ‘tippen’ nog even wat ik moet doen, als engeltjes. Ze willen niet dat ik het zwaar krijg. ‘Die ouwe reddingboot moet blijven drijven’ hoor ik. Love the bitches! ‘Vrouwen die mij redden. Dan realiseer ik mij dat het er veel zijn geweest. Gelukkig hou ik van werken met vrouwen. Ze zijn op de één of andere manier scherper, geconcentreerder en gewiekster dan mannen. Oké, ik denk dat ik het grotere overzicht heb, maar vrouwen lopen er niet mee te koop en zijn vele malen slimmer. Ik mag wel de bestellijst invullen.

Oh, en dansen na uitgifte is een gift, die zij ook beter onder de knie hebben. De kunst van ‘ontlading’.

Ik word daar zo vrolijk van.

 

Bewust isolement

Posted on September 4, 2021 at 4:50 AM Comments comments (1995)

We zwalken door Milaan, soms wordt er gesproken, vaak bewust niet. Alle drie zijn we extreme einzelgängers, die elkaar aanvoelen als geen ander. We laten elkaar bewust in ‘rust’. Milaan is voor ons het paradijs. Geen storende factoren, die onze vriendschap kan beïnvloeden. Wel veel afleiding met het mooie voorjaarsweer in April 2008. Als iemand een ideetje heeft zeggen de anderen meteen volmondig ‘ja’, gewoon om lief te zijn voor elkaar. Lief klinkt vreemd, zeker met het doel waarom we hier zijn. Toch weten we alle drie dat dit de magische sleutel is tot succes. We beseffen dat Murthel Groenhart vanavond moederziel alleen in de ring staat. De eenzaamste plek op aarde.

Het K1 Italy Octagon toernooi zal zwaar worden. Bij winst drie partijen draaien op één avond. Mike Passenier belt af en toe vanuit Japan, waar hij met Badr verblijft. De reden dat wij met z’n drieën op pad zijn. Hij belt mij steeds op een tijdstip als hij weet dat Murthel niet in de buurt is. Ook Mike is zo’n type, die gevoelsmatig vanuit zijn onderbewustzijn werkt. Het is de eerste keer dat Murthel zonder Mike aan zijn zijde moet vechten. Joeri Mes is nu de coach van Murthel. Ik train met Joeri en Murthel en heb ondertussen een vader/zoon relatie met Murthel. Met Joeri kan ik lezen en schrijven. Zijn rust en pedagogische kijk op het leven vind ik briljant. ‘The shark’ is een toepasselijke naam, wachten, kijken, loeren en daarna meedogenloos toeslaan. En niet met een stootje, maar een serie stoten, knieën en trappen. Hij is de vechter met de meeste combinaties op rij. Alles perfect geplaatst, bijna onverdedigbaar. De dag is nog lang besef ik als we terug zijn bij het hotel en even een dutje gaan doen. Ik zit met naald en draad als een oud wijf sponsornamen op een petje en een broek te naaien. De mooi bedrukte shirts mogen we niet dragen, omdat de hoofdsponsor 'Boxeur de la Rue’ het verboden heeft. Toch zal ik de sponsors tevreden gaan stellen. Het wordt tenslotte ‘live’ uitgezonden op televisie, zelfs in Nederland. Met een brandende peuk in de dakgoot naast het open raam van mijn kamer voel ik me een personage in het sprookje van Doornroosje, aan het spinnenwiel.

 

 

Vera 2.0

Posted on August 31, 2021 at 5:20 PM Comments comments (2846)

Nog een wijntje Roy?’ Vraagt ze aandoenlijk, terwijl ze een strandstoel naast me schuift.

-‘Graag kind’ zeg ik liefkozend. Ze zal zeker in de dertig zijn, maar ‘kind’ klinkt altijd lief.

Ze lacht en wuift naar de ober, die meteen reageert. ‘Ik ben de enige niet..’ denk ik snel.

We raken in gesprek. Een heel fascinerend gesprek, wat me diep raakt. Ik ben ontroerd. Dat ziet ze en pakt mijn hand. ‘Kom, we gaan lopen’.

Op onze blote voeten wandelen we langs de kustlijn. Ik ben stil voor mijn doen en denk aan haar verhaal. Dan slaat ze een arm om mij heen en zegt ‘Hé ouwe, cheer up, tis maar een story, zoals zovelen hebben’. Als een kind schept ze met twee handen water uit de zee en gooit het naar me toe. Als een bange puber voor koud water sprint ik weg. Ik zie haar lachen met de wind door haar haar.

Een briljant mens, sterk geworden op eigen benen, door omstandigheden. Ik ga zitten en kijk naar haar. Ze staat in de zee en kijkt naar de horizon met wijd opengeslagen armen.

Ik denk aan haar fantastische verhaal. Ze wilde altijd een ‘zij’ zijn, tenminste dat dacht hij, toen hij nog jong was. Een jarenlang proces van projectbegeleiding, psychiatrische onderzoeken, medische begeleiding en oeverloze hormoonkuren brachten haar naar dit punt. De laatste definitieve stap neemt ze bewust niet. Ze ziet dat ik glimlach, rent het water uit en komt naast me zitten. Ze doet het haar in een staart en legt haar hoofd op mijn schouder. Ik sla mijn arm om haar heen. Ik heb weer een wonderbaarlijk mens ontmoet. Mazzelpik. Omarmd, lopen we als een soort vader en dochter terug.

 

Vera 1

Posted on August 31, 2021 at 11:50 AM Comments comments (2791)

Vera 1.0

Ik ontmoette haar op een terras. Haar naam is Vera. Bloedje mooi met een slag in haar lange donkerbruine haar met lokken, die ze steeds weg blies. Ik kon mijn ogen in eerste instantie niet van haar afhouden, iets dwong me iedere keer te kijken. Een beetje stiekem vanuit mijn ooghoeken als ik een slokje nam en het glas terug zette op het kleine tafeltje vanuit mijn strandstoeltje. Zo’n geheim moment dat je om je heen mag kijken. Haar zonnebril was met stijl uitgekozen, niet zo’n patserige bril, maar eentje met precies de goede maat glazen, omrand door een wit, bijna doorschijnend montuur, wat een mooi contrast vormde met haar licht getinte huidskleur. Yep, ik hou van details. Ze droeg een strakke spijkerbroek met wat scheuren met hier en daar wat glimmende steentjes. Haar denkelijk cup C borsten hingen perfect in het strakke, in de bijna latex-achtige stof, dezelfde stof die ik ook ontwaarde tussen de scheuren van haar spijkerbroek. Daar ging ik even over nadenken. Ik moest in mezelf lachen toen ik ‘weer’ mijn glas op het tafeltje plaatste. De slokjes werden inmiddels kleiner en vaker. Ze keek me aan en onderbrak het gesprek met haar vriendin, stond op en liep naar me toe met mooie stappen. Ik schatte haar lengte op 1.75. Vlak voordat ze mij benaderde gooide zij haar haar nog even zwiepend naar achteren en bukte door haar knieën naast me.

‘Zit je mij uit te lachen ofzo?’ Vroeg ze met een donkere, ietwat hese chocoladestem.

-‘Nee, je ziet er gewoon briljant en mooi uit’ antwoorde ik een beetje verlegen. ‘I’m sorry’. Ik legde haar uit dat ik in mezelf aan het analyseren was over de stof.

Ze schoof haar zonnebril op haar hoofd. Het kapsel werd nog mooier. Ik deed hetzelfde, alleen mijn korte grijze haar zat nog precies hetzelfde. We glimlachten allebei. Ik voelde een mooi moment aankomen.

‘Oké, wil je wat van me drinken?’ Vroeg ze ontwapenend, terwijl zij weer ging staan. Ook ik stond meteen op, vanuit mijn luie strandstoel. ‘Roy’ stelde ik mij meteen voor.

-‘Vera’ antwoorde Vera, mij diep aankijkend met helgroene ogen en de kleinste pupillen, die ik ooit gezien had. Onze handen bleven voor mijn gevoel minutenlang in elkaar geknepen, elkaar aankijkend. Heel bijzonder. ‘Wacht ff’. Ze draaide zich om en liep naar haar vriendin. ‘Yeah tight jeans’ mompelde ik zachtjes. Nu moet je weten dat mijn opa kleermaker is geweest en ik altijd gefascineerd door ‘stoffen’ ben geweest. De rollen lagen op zijn werkbank en als klein kind ging ik er aan voelen. Zo’n obsessie vanuit het onderbewustzijn. Zoiets als ik met ‘plekken’ heb, je voelt je er thuis óf bizar afschuwelijk. Ook met mensen ‘by the way’. Het ís, óf niet. Morgen misschien meer over het diepe gesprek, wat ik gisteren met Vera mocht hebben, tijdens eb en vloed.

 

 

Zweedse dames

Posted on August 24, 2021 at 11:00 AM Comments comments (2255)

Vandaag gebombardeerd tot B&B conciërge. Ik moet dan de kamersleutels geven en uitleg geven aan de nieuwe gasten over de keuken etc. Omdat ze weten dat ik daar niet echt op zit te wachten, werd aan mij verteld dat er een boeking was binnen gekomen uit Zweden, te weten vier dames.

‘Hoe oud?’ vroeg ik meteen nieuwsgierig.

-‘Rond de dertig, aan de geboortedatum te zien’.

‘Oké, ik ga wel’ zei ik heel enthousiast en bereidwillig. Inzet wordt altijd beloond zei mijn vader al vroeger.

Ik visualiseerde de hele hartelijke begroeting met drie blondines en een donkerharige met lang zwart sluik haar en blauwe ogen. Ik zocht snel wat Zweedse woorden op om extra indruk te maken. Ik zou zeker als een stoere vaderfiguur indruk maken, dat ze later bij mijn vertrek tegen elkaar zouden zeggen ‘Wat een stoere lieve kerel, die Royke’, wat overigens mijn nieuwe naam wordt, Royke Roy Robertus. Als de hele wereld zich laat ombouwen, mag ik best wel YE toevoegen aan mijn voornaam. Ik ben trots op mijn nieuwe identiteit.

Ik ben een kwartier voor aankomst bij de bar en ga buiten zitten op het terras in het zonnetje. Ik maak nog snel een selfie om te kijken of mijn haar goed zit. Ik oefen een innemende pose met een Spa Blauw. Die vier wijntjes zitten er toch al in, dus ik best wel even gezond doen. Ik herhaal steeds

‘Hej, kul att ha dig här. Välkommen till Monnickendam.’

Er komen geen vier vrouwen, maar wel twee vrouwen die door het raam van de bar loeren.

‘Zoekt u iets?’ vraag ik beleefd.

In een onverstaanbaar Achterhoeks hoor ik ‘hedde kemmer huud’.

‘Waar komen jullie vandaan, Zweden?’

-‘Nai Enskedéé.

De twee vrouwen, in soepjurken, leid ik beleefd rond en bel daarna mijn bazen. Ik hoorde ze keihard lachen. Lang geleden dat ik zo in de zeik ben genomen door pubers van in de veertig. Geniaal.

 

Mijn maatje 3.

Posted on August 23, 2021 at 9:55 AM Comments comments (2162)

Laatste dag

 

Ik zit met haar ouders bij een strandtent. Hele fijne openhartige mensen. Het is hun laatste vakantiedag. Mijn vriendinnetje moet maandag weer naar het internaat, waar ze gedeeltelijk zelfstandig woont. Als dat onderwerp ter sprake komt kijkt ze boos en draait zich om met haar laptop. Op het schermachtergrond zie ik een afbeelding van The Sea Shepherd, het actieschip van de Sea Shepherd Conservation Society. Een nonprofit organisatie die vecht tegen illegale visserij en de jacht op walvissen en zeehonden. De opvolgers van de veel softer geworden Greenpeace stichting, die politiek correctheid hoog in het vaandel heeft staan.

Dan zie ik haar razendsnel typen. Af en toe kijkt ze uit haar ooghoeken of ik kijk. Ze neemt ook een andere houding aan, bijna fanatiek. ‘Schrijven is haar hobby’ zegt haar moeder. ‘Ja’ bevestigt de schrijfster droog. Uit mijn rugzakje pak ik mijn mooi verpakte boek en leg het naast haar neer. Ik merk dat een cadeautje krijgen ook één van haar hobby’s is. Met grote ogen scheurt ze de verpakking aan gruzelementen. Haar vader lacht en stikt bijna in het net genomen slok bier. Ze tuurt gebiologeerd naar de kaft, terwijl ze mij af en toe aankijkt. ‘Heb jij dat geschreven?’ vraagt ze scherp, nadat ze de eerste pagina’s bekeek en mijn naam tegenkwam. ‘Ben je schrijver?’ Ik zie in haar ogen dat ze ook een collega heeft gevonden.

-‘Eigenlijk ben ik kok’. Ik proest en moet lachen om het woord. Kok, het kortste woord in de geschiedenis van beroepen. Alle beroepen hebben minimaal twee lettergrepen, behalve hoer dan.

‘Kunstzinnige CEO van ingrediënten’ óf ‘Smaakpapillen chemicus’ zou het eigenlijk moeten zijn, maar nee, fucking ‘kok’.

‘Kijk maar op https://ianlevi.com/ ‘ zeg ik tegen haar. Binnen één seconde zit ze op mijn website. Ik zie haar glunderen bij de foto van een Orka.

Ik neem afscheid van van mijn maatje en zeg de ouders gedag. Ik moet nog terugrijden en boodschappen doen, ook zo’n autistische eigenschap, ‘ik moet’. Onderweg krijg ik een appje. Ik zie dat het van haar is. Bij het eerste tankstation stop ik om het berichtje te lezen. ‘Ik heb het eerste hoofdstuk al uit hoor, mooi!’. Thuisgekomen check ik het platform waar zij verhalen plaatst, onder een pseudoniem. Ik ben ontroerd door de gevoelige en mystieke verhalen, in sprookjesstijl geschreven met briljante dialogen tussen wezens. Ik hoop dat zij een inspiratiebron is voor andere kinderen. Soms met een andere kijk op de wereld. Net zoals ik. Zij kan leven ‘kijken en voelen’ en de ‘realiteit’ even laten voor wat het is. Bijzonder! ©IanLevi

 

Mijn maatje 2.

Posted on August 19, 2021 at 4:15 PM Comments comments (3228)

Gisteren, laatste dag plastic puinruimen. 07.00 uur Castricum aan Zee. Vandaag weer werken.


Sommige mensen zijn overgevoelig, ofwel supersensitief. Ze zijn allergisch voor drukte en veel geluid. Ze zoeken het liefst de stilte op. De rust om gedachtegangen dansend en zwevend hun weg te kunnen laten gaan. Ik herken het. Ik kan me dagelijks, soms wekelijks en heel soms maandenlang opsluiten in mijn cave. Noem het een vorm van autisme, het niet deel willen nemen aan de ‘realiteit’. Ik merk deze eigenschap ook bij mijn nieuwe vriendje. Daarom praat ik weinig tegen haar. We lopen en rapen plastic op. Het werkt meditatief dat rustige struinen. Dan zegt ze plotseling ‘Het dolfinarium is een gevangenis voor dolfijnen’. Ik sta stil en kijk haar aan. Dat lieg ik, want zij loopt gewoon door zonder om te kijken. ‘De dubbele sonar van dolfijnen is bedoelt voor lange afstanden voor oriëntatie, communicatie en veiligheid’. Ik loop zachtjes achter haar aan, zonder te antwoorden en haar te storen. Ze heeft het wel tegen mij, maar praat tegen een publiek in het universum, waar kennelijk wezens zijn, die haar maar al te goed begrijpen. ‘Dolfijnen in een zwembad voelen zich als mensen met een aquarium over hun hoofd op een druk feest met veel muziek en kakelende mensen. Ze verstaan niks en niemand kan hen horen. Ze kunnen alleen zichzelf horen in het lawaai’. Ze staat plotseling stil en kijkt naar de horizon. Twee zeehonden lijken mee te luisteren, hun hoofden net boven het spiegelgladde wateroppervlak. Gelukkig is het stil op het strand, het is nog vroeg. ‘Geloof je in god?’ vraagt ze plotseling, terwijl ze mij schuin aankijkt. Ik plaats mijn leesbril op mijn hoofd en kijk haar aandachtig aan. ‘Ja, in een god van creatie, niet een ‘gemaakte god’ van de kerk’.

-‘Precies, dat bedoel ik’. Antwoord ze streng als een juffrouw, die net een goed antwoord kreeg van haar leerling. Ik betrap mezelf er op dat ik dat leuk vind en glimlach om de situatie. Ook zij glimlacht, omdat ze iemand gevonden heeft die haar begrijpt. ‘Plop’, de zeehonden vertrekken stilletjes onder water. ‘Soms praat ik met god’. Mompelt ze zachtjes. Een momentje kippenvel maakt zich van mij meester.©IanLevi

 

Maatje

Posted on August 19, 2021 at 5:00 AM Comments comments (2322)

‘Wat doe je’? Vroeg het meisje oprecht geïnteresseerd, een beetje hees.

-‘Ik verzamel plastic van het strand’ zei ik terwijl ik puffend me omhoog hees en haar aankeek.

‘Doe je dat voor de vissen?’

-‘Ja, onder andere denk ik’ het visnet vol plastic achter me aan trekkend.

Het alternatief voor de wandeling voor ‘The plastic soup Foundation’, die vanwege de reis beperkende maatregelen geen doorgang kon vinden dit jaar had plaats gemaakt voor, dat zei ik al, een alternatief, ‘plastic ruimen op het plaatselijke strand’.

‘Mag ik je helpen?’ vroeg het meisje een beetje schor met best wel een diepe monotone stem, wat meteen mijn aandacht trok.

-‘Ja tuurlijk, graag.’

Ik wandel met mijn nieuwe maatje langs de vloedlijn richting het noorden. Ik zie dat ze wat moeilijk beweegt en besef dat er wat beperkingen zijn bij haar. Toch weet ze mij te boeien met scherpe opmerkingen. ‘Weet je hoeveel dolfijnen en tonijnen er afgeslacht worden in Japan, omwille van de eigen visvangst?’ terwijl ze een plastic bekertje naast mijn prooinet gooit. Ik knik en gooi het bekertje er zelf in als ze weer naar de zee kijkt.

We staan stil en denken hetzelfde, zij en ik. Samen zien we de zon onder gaan. ©IanLevi

 

 


Rss_feed